Julie Brouwers won strijd van de bezemwagen, maar niet die tegen de klok

Als voorlaatste draaide Julie Brouwers zondagnamiddag de Velodrome André Pétrieux op, om haar allereerste Parijs-Roubaix volledig uit te rijden. Ruim zevenentwintig minuten na winnares Franziska Koch en als honderdeneerste vrouwelijke elite. Enkel de Ierse Caoimhe O’Brien deed er welgeteld achtenvijftig seconden langer over om de afstand van honderddrieënveertig kilometer en honderd meter af te werken. Maar voor de naam van Julie Brouwers staat er net als voor deze van onder andere Sterre Vervloet en Auke De Buysser OTL in de uitslag. Wat betekent dat deze drie landgenotes buiten tijd aankwamen.

“Op het moment dat ik van de fiets stapte was het fietsen even niet zo leuk meer, maar eens ik onder de douche stond, kon ik met een gevoel van trots terugkijken op mijn wedstrijd,” doet Julie Brouwers haar verhaal over een van ’s werelds meest mythische wielerwedstrijden.

“Na vier weken trainen was het mijn allereerste wegwedstrijd van het seizoen, mijn eerste race ook in de rood-zwarte outfit van de Lotto-Intermarché Ladies. En meteen ook de langste die ik al reed. Ik vreesde meteen wel al dat de klok ongenadig snel had getikt en ik buiten tijd zou zijn aangekomen. Maar dan nog, ik ben vooral heel blij op de wielerbaan te zijn geraakt.”

Het respect van de wielerliefhebbers werd steeds maar groter voor hun helden die de zware Helleklassieker wisten uit te rijden. De sfeer rond de wielerbaan was dan ook fenomenaal. “En dan was de piste nog niet het luidruchtigste moment. Carrefour de l’Arbre was insane. Het volk dat daar nog stond, de ambiance die daar heerste was echt heel fijn.”

(lees verder onder de foto)


Brouwers ondervond ook dat dokkeren op de kasseien van de Koppenberg op 1 november totaal iets anders is dan dokkeren over de kasseien in Parijs-Roubaix. “Op crosstubes is het toch een pak aangenamer dan op de tubes die ik hier had liggen. (lacht) Maar ach, ik ben vooral blij dat ik niet ben platgereden. Dat scheelt ook wel wat. Stof daarentegen heb ik wel veelvuldig mogen slikken.”

De vraag van de ploegleiding om aan de start te komen van Parijs-Roubaix kwam geheel onverwacht. “Ik kwam net terug uit Tenerife toen de call kwam om hier deel te nemen. Mijn eerste reactie was onmiddellijk ja, maar nadien kwam toch wel het besef dat ik dan maar twee weken vakantie had in plaats van drie en dat ik slechts vier weken voorbereiding had. Maar als je deze kans krijgt, mag je er geen neen op zeggen. Donderdag na de verkenning had ik even het idee om toch nog eens met de ploegleiding te bellen. Mijn handen en vingers waren volledig stuk. Alleen al daarom had ik zondag vooraf pijnstillers genomen.”

In de cross moeten de renners een uur heel diep gaan. En zoeken ze gedurende de hele tijd hun limiet op. Totaal niet te vergelijken met een dagje Parijs-Roubaix. “Het is niet te vergelijken. De hectiek en risico’s die er genomen worden maak je niet in de cross mee waar je vaak alleen rijdt. Ook het gevecht tegen de groene vlag (einde wedstrijd) is mentaal zwaar. Telkens ik een auto hoorde passeren dacht ik het zal toch niet waar zijn. Maar dat was het gelukkig niet. De strijd tegen de bezemwagen heb ik gewonnen. Maar die tegen de klok dus niet. Al onthou ik wel dat het toch een zeer leuke dag was achteraf bekeken.”, aldus Julie Brouwers

Tekst Lieven Verheyen - fotocredits Sofie / Team Lotto Intermarche